1990
We gingen dus van start zonder enige vorm van strategie of marketingplan en vonden één-op-één en mond-op-mondreclame voldoende. We hielden ons voornamenlijk bezig met de Verschillende typen Manuelkoffie en bekeken welke melanges er geschikt zouden zijn voor de Nederlandse horeca. De op dat moment gevoerde verschillende melanges en smaken van onze koffie moesten we zelf eerst grondig testen en ontdekken. De op dat moment gevoerde typen Sublime, Bar, Medio en Special hadden elk een eigen specifieke smaak.
Een grappig weetje is dat in Italie vaak verschillende melanges voor verschillende dagdelen worden gebruikt. Bij het ontbijt vaak een zachter melange en na het diner een veel krachtiger melange. Met die reden staan er daarom ook vaak meerdere molens naast elkaar in restaurants of koffiebars. Dat is overigens ook een voorkeur van smaak, wat wordt ingevuld voor de klant. Je kunt daar vaak om een krachtiger of zachter melange vragen. In Nederland was eigenlijk alles een slap kopje koffie, wat er werd gedronken. Daarom was de overgang ook vaak groot voor horecagelegenheden om de klant te vertellen en duidelijk te maken dat een kleinere kop koffie vaak meer smaak en plezier geeft wanneer je het drinkt. De aloude leus: 'zoveel mogelijk voor zo min mogelijk geld', dus een grote Nederlandse (lees 'waterige') kop koffie, werd in deze tijd nog alom in de horeca toegepast.

De soort koffieboon bepaalt voor een groot deel de smaak van de espresso. Robusta geeft een prachtige cremelaag, maar het vaak een wat bittere (na)smaak. Dit wordt door liefhebbers zeker gewaardeerd en met name de Zuid-Italiaan waardeert dit enorm. De arabicaboon is duurder en daarbij zachter en verfijnder van smaak. In melanges waar de arabicaboon overheerst proef je meer een zachte fruitige en zoetige smaak. Na vele keren proeven en afwisselen van de verschillende melanges Manuel caffè kregen we de ervaring en het overzicht waar het bij koffiedrinken om gaat. Diversiteit van smaken, maar zeker ook de afhankelijkheid van de molen en machine, die qua maling, druk, schoonmaken en temperatuur heel veel positiefs en negatiefs voor het eindresultaat kunnen doen. dat was en is de dagelijkse parktijk van het bereiden van espresso. De samenwerking tussen mens, koffie, koffiemolen en espressomachine geeft een mengeling van deze elementen, die elke keer weer net een andere espresso kan geven, maar je kan laten genieten of je in meer of mindere mate kan teleurstellen.

Terwijl Jaco overdag druk voor zijn vaste baan aan het werk was, ging ik met m'n eigen autootje zelf op pad om koffie te verkopen. Samen met mijn schoonzusje ging ik de allereerste keer naar Hoogvliet en Spijkenisse. Ik ging alleen overal naar binnen en moet eerlijk bekennen dat ik dat niet echt mijn ding vond. Ik ben nou eenmaal niet de persoon die van de daken gaat schreeuwen dat ze de beste espressokoffie op aarde verkoopt. Ik laat iedereen in zijn waarde want ieder mens heeft zo zijn eigen persoonlijke smaak en voorkeur. Misschien marketingtechnisch niet ok "but that's the way I am". Oprecht blij was ik toen ik later mijn eigen eerste klant maakte in Hendrik Ido Ambacht. Restaurant La Gondola bestelde 20 kilo, die we later s'avonds gingen afleveren. De eigenaar van dit Italiaanse restaurant had nog een wat oudere broer, die ook een La Gondola runde, maar dan in Rotterdam centrum tegenover het Hilton-hotel. Deze werd wat later dat jaar ook klant en leuk detail voor ons was dat hier verschillende internationale artiesten, die in het Hilton verbleven, kwamen eten, en dus ook koffiedrinken,. Zo hingen er allemaal foto's aan de muur met handtekeningen erbij van onder anderen Gloria Estefan, Roger Moore, Diana Ross, Bette Middler, Liza Minelli en Status Quo; vrijwel iedere internationale artiest, die logeerde in het Hilton Hotel had daar wel een keer gegeten.

Vitrine van d'Ouwe Haven met Manuel Espressokoffie accessoires.
De eerste klant die we in Vlaardingen kregen, de stad waar wij zelf wonen, was een zeer chique gerespecteerd restaurant Taveerne d'Ouwe Haven, waar toentertijd elke dag de lunch vooral door zakenmensen werd genuttigd. Hier leverden we elke 2 weken de koffie en lieten dit achter bij een zeer grote opvallende chefkok ik de keuken. Tegenwoordig beter bekend als Herman den Blijker. Hij stond altijd met zijn indrukwekkende voorkomen achter het uitgifteluikje; druk te kokkerellen als voorbereiding op de lunch of het diner met keiharde muziek, die door de keuken galmde. Hij was wat mij betreft één van de vriendelijkste mensen die we in die tijd zakelijk tegenkwamen. Hij lijkt dan (voor mij in ieder geval dan) ook totaal niet op het wat norse en soms ook arrogante beeld wat je op tv van hem krijgt.
In het eerste half jaar van 1990 begonnen dus de klantjes binnen te stromen.

In dit half jaar begonnen we er ook over na te denken hoe het zou gaan als we samen fulltime de koffie zouden gaan verkopen. We bedachten dat we veel meer resultaat zouden boeken als we er samen de hele dag mee bezig zouden zijn. En natuurlijk was Jaco de verkoper van ons twee. Op dat moment draaiden we nog niet voldoende omzet met de koffie dus zou er niet genoeg inkomen gegenereerd worden om van rond te komen. Jaco had vanuit zijn verleden weliswaar een geldreserve opgebouwd van f 25.000,= en dat zou dan uitkomst bieden.
Op het moment dat we er na veel wikken en wegen uit waren gekomen om fulltime verder te gaan, kwam er op jaco's werk ineens een headhunter om de hoek kijken. Deze kon Jaak een superbaan aanbieden met een riant salaris inclusief wederom een auto van de zaak. Hierdoor werd natuurlijk een hoop verwarring gezaaid, maar uiteindelijk besloot Jaco toch voor de moeilijke weg te kiezen en niet de gemakkelijkste en veiligste.
Het kiezen van de weg met de meeste weeerstand heeft in het algemeen een gunstig effect op net eindresultaat en zo'n overwinning smaakt ook nog eens beter.
De beslissing om ontslag te nemen, was makkelijker dan aan onze familie te moeten vertellen dat je gaat kiezen voor een misschien onzekere toekomst. vooral bij jaco's ouders ging dit er moeilijk in.

17 augustus 1990 was de dag dat Jaco zijn splinternieuwe golf, waar hij anderhalf jaar van de zaak in had mogen rijden, moest inleveren. Dat was heel even slikken, maar goed we gingen een geheel nieuwe toekomst tegemoet. De volgende dag zouden we met een andere gekochtte auto vertrekken naar Italie.
Die zomer verbleven we, voordat er aan onze vakantie begonnen, een week bij de familie in Italie en liepen we mee met het reilen en zeilen van de koffiebranderij.

De dag begon al in alle vroegte; om 7u smorgens waren we present in de branderij waar het brandproces van de koffie al in volle gang was. We kwamen alles te weten over de soorten koffiebonen die gebruikt werden en waar die vandaan kwamen. We kwamen erachter dat elke soort koffieboon zijn eigen brandtijd nodig had; zo worden naderhand de verschillende bonen samengevoegd waarna het uiteindelijke mélange ontstaat. Het was razend indrukwekkend en interessant om in zo'n grote ruimte rond te lopen waar alleen maar koffiebonen te zien en vooral te ruiken zijn. Net als de heerlijke geur van versgebakken brood bij de bakker, is versgebrande koffie eveneens genieten geblazen.

Ook stond een spoedcursus "hoe maak ik de perfecte espressokoffie" op het programma. Om de espressokoffie goed te laten smaken, komen er een aantal belangrijke zaken bij kijken. 'First of all' moet men te allen tijde schone apparatuur hebben. De smaak van koffie is erg afhankelijk van de hardheid van het water. De hardheid wil eigenlijk zeggen: de hoeveelheid kalk, dat in het water zit. Dat is in het noorden van Nederland anders, dan in het zuiden van Nederland. Dit houdt voor professionele horeca-espressomachines in dat er een continue onthardingsproces moet plaatsvinden om het kalk te verwijderen, zodat de machine kalkvrij blijft en de smaak optimaal. Manuelkoffie moet in Rotterdam precies hetzelfde smaken als in Groningen. Tegenwoordig wordt het water vaak automatisch onthard voor de gehele horecagelenheid, in die tijd was dat nog niet het geval. Ook moeten de filters waar de koffie uitkomt goed schoon zijn, zodat er geen drap en bijsmaak ontstaat als de koffie gezet wordt. De koffiemolen moet scherpe maalschijven hebben en goed afgesteld staan. De dosering van de molen voor de koffie moet op 7,2 gram staan afgesteld, want dat is juiste hoe waren wij verantwoordelijkveelheid gemalen koffie die gebruikt moet worden voor een echte espresso of cappuccino.
Bij het uiteindelijke koffiezetten, dient de piston waarin de koffie zit goed aangedrukt te worden. Als de koffie uit de machine komt, zul je dan een mooie middeldonkere cremelaag zien, wat een indicatie is dat de koffie goed gezet is. dit alles werd ons geleerd door Daniele, de verloofde van Emanuela de oudste dochter van de familie. Door zijn intrede in de familie was het logisch dat ook hij in de koffiebusiness gedoken was. Een totaal andere richting dan waar hij uit kwam; Daniele was namenlijk jarenlang profwielrenner geweest en deed altijd mee in de tour d'italia. Hij kende veel bekende renners persoonlijk, waaronder ook Nederlanderse renners.




Na deze grondige espressotraining kenden we zo ongeveer alle ins en outs van een goede espresso bereiden. Met die kennis is het nog leuker om anderen, potentiele of bestaande klanten, ook hiermee te helpen om hun horeca-onderneming nog succesvoller te maken met de perfecte espresso, cappuccino en andere koffievarianten, want daar komen hun klanten voor terug. Daniele nam ons mee op zijn route om koffie te verkopen aan de horeca en om onderhoud te plegen aan espressomachines. We leverden koffie af bij klanten in Cortina d'Ampezzo, een populair skioord in Italië. Daar vlakbij in de buurt was een klant die een restaurant op een hoogte van maar liefst 2 kilometer heeft, waar we ook een koffiebestelling gingen afleveren.
De dagen daarna gingen we op pad met Mauro op zijn route. Van zeven uur 's-ochtends tot tien uur 's-avonds werd ons het vertegenwoordigersvak inclusief alle technische kennis en handelingen met betrekking tot de koffie en de espressomachines geleerd.

Na ons verblijf op de koffiebranderij werd er natuurlijk ook nog een beetje vakantie gevierd. 1990 was het jaar dat alle oost-europeanen uit hun Kooi werden losgelaten en konden gaan rondzwerven in de wat rijkere sector van europa. Op het strand werd dit goed zichtbaar toen er opeens op ons eens zo rustige en vooral nette strand hele busladingen met Oostduitsers, Tjechen en Russen werden losgelaten. Gepakt en bezakt met een deken (in plaats van een stranddoek) namen zij massaal het strand in en gingen ten overstaan van alle geciviliseerde mensen zich ontdoen van kleding om zich vervolgens te hijsen in wel erg vooroorlogse badkleding. Erg raar om ineens terecht te zijn gekomen in een soort nudistensoap. En als klap op de vuurpijl gingen ze elkaar nog staand staan te scheren ook (met scheerzeep), midden op het strand! Je kunt je voorstellen dat dit alles nogal choquerend was en we konden er die betreffende vakantie niet echt aan wennen.

Aan het eind van de vakantie tekenden we het contract dat ons het exclusieve recht gaf om Manuel Koffie in Nederland en Belgie te mogen verkopen.
Goed van informatie voorzien over koffie, het branden, de koffievariaties bereiden, espressomachines schoonmaken en repareren, keerden we terug naar Nederland om dit alles in praktijk te gaan brengen.

Na de zomer gingen we onze eerste echte computer (een Headstart; zonder windows!) kopen. Tot nu toe hadden we een eenvoudige computer staan, die ik van m'n broer had gekregen, die voornamelijk werd gebruikt om wat spelletjes te spelen. Ondanks een nieuwe computer hielden we toch alle verkopen en voorraad van de koffie netjes bij in een (handmatige) boekhouding en daarbij werden we geholpen door mijn schoonzusje Corien.
Natuurlijk moest er na een jaar ingeschreven worden bij de Kamer van Koophandel, een instelling waar we achteraf gezien een te hoge pet van op hadden. We waren namelijk jong en verwachtten veel hulp en bruikbare zakelijke feedback, dat bleek valse hoop, zodat we vrijwel alles zelf hebben uitgezocht, bedacht en vooral in de praktijk ondervonden en geleerd.
Voor de inschrijving moesten we het belangrijkste gedeelte van het Italiaanse contract laten vertalen. Op 10 september 1990 ging we gewapend met een KvK-nummer en een Venootschap-onder-firmacontract officieel de koffiewereld tegemoet. Er werden hier en daar nog wat verzekeringen afgesloten, waarvan je als nieuwbakken zelfstandige niet precies wist of dat nu noodzakelijk was of niet. Natuurlijk worden er altijd allerlei soorten verzekeringen aangeboden (lees aangesmeerd) die eigenlijk absoluut overbodig blijken achteraf.

Gedurende het hele jaar 1990 hadden we een flink klantenbestand opgebouwd, maar wat ons betreft nog net klein genoeg om deze met de kerst op een persoonlijke wijze te bedanken met onze zelfgemaakte Manuel-kerststukjes in een espressokopje en een door Jaco ontworpen en geschilderde kerstkaart. Het is de enige keer geweest dat we die, met behulp van schoonzus Corien, maakten. Na dit jaar werd het klantenbestand -gelukkig- te groot hiervoor. De klanten waren spontaan en dankbaar; we werden tot twaalf uur 's-nachts opgebeld met bedankjes voor de Manuelkerststukjes.

 

1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 |