vervolg 1997: Tornado, lady Diana, Intertoys & Story

Vervolg van 1997
Alhoewel sommige vakanties niet altijd écht lekker hoeven te verlopen zoals onze gebruikelijke Italiëvakantie dit jaar.
Midden in de nacht werden we plotsklaps wakker vanwege een hels kabaal buiten. Ik stond stijf van de schrik, wat niet echt bevordelijk voor mijn lichamelijke gesteldheid was (lees mijn boek). We hoorden een verschrikkelijk gekletter tegen de luiken; alsof er kogels afgevuurd werden. Toen we het luik een stukje omhoog durfden te doen, zagen we dat het hagelde. Een hagelregen die ik nog nooit op deze manier had meegemaakt, het kwam met een oorverdovend kabaal op aarde neer. Ik had het nare gevoel dat we in een oorlogsgebied beland waren. Ik ben nooit bang voor een meteorologische uitspatting, maar nu dus wel. Afgezien van het feit dat het waanzinnig hard onweerde, hing er een raar sfeertje in de lucht.
De volgende dag zou blijken dat er een tornado flink had huisgehouden op zeer nabije afstand van ons appartement. Het bleek zelfs wereldnieuws te zijn en ons geliefde italiaanse plaatsje aan de Adriatische kust, was ook wereldwijd op alle Journaals te zien geweest
dus ook in Nederland. Toen we in het rampgebied arriveerden, bleek er een heel gedeelte van de stad plat te liggen. Overal lagen grote omgewaaide, ontwortelde bomen en puin. Ook de camping aldaar was geteisterd door de tornado. Verscheurde, half in de bomen hangende tenten en door omgewaaide bomen verbrijzelde caravans waren op grote delen van de camping verspreid. Vrijwel alle bomen waren afgebroken. Het zag er onwerkelijk en opvallend ‘licht’ uit, omdat de bomen normaalgesproken voor veel schaduw zorgen. Toen we bij het haventje aankwamen, waar jaren terug het bootje van mijn vader altijd lag aangemeerd, wisten we niet wat we zagen. Overal lagen boten op elkaar gestapeld; de tornado had ze in zijn korte maar zeer hevige aanwezigheid omhooggetild als een onzichtbare kraan en daarna willekeurig ergens neergegooid. Het was duidelijk dat het weer flink had huisgehouden die afgelopen nacht en verschrikkelijke schade had aangericht.

Van het tornado-avontuur in Italië gingen we na de vakantie in Nederland gewoon weer verder tot de orde van de dag: koffie verkopen.
In het laatste weekend van augustus van diezelfde zomer, vierden mijn ouders hun 35-jarige bruiloft en gingen we ter gelegenheid daarvan met de hele familie op minivakantie naar EuroDisney in Parijs.
Dat weekend werd wereldwijd een historisch weekend omdat dat precies het weekend was waarin Lady Diana omkwam. Het was wel een bizar idee dat we daar zo dichtbij hadden gezeten.

1997 werd ook het jaar dat dochter Rajacenna van vier haar eerste modellen werk-opdracht had voor de brochure van de bekende speelgoedketen Intertoys. En een paar maanden later kreeg ik zelf de kans om voor Story een fotoreportage te doen. De dag was erg leuk en de bekende topfotograaf (oa bekend van Playboy/Penthouse en de man achter ‘making of a model’) Ronny Hertz, die ook internationale sterren zoals Sophia Loren, Jerry Hall en Bryan Ferry fotografeerde, legde mij voor altijd vast op de gevoelige plaat.

In de loop van dit jaar ging mijn gezondheid steeds meer te wensen overlaten (lees mijn boek); dit betekende dat ik afzienlijk minder kon gaan werken. Van drukke, energieke jonge vrouw veranderde mijn lichaam langzaam in een honderdvierjarige oma.
Vervolg van 1997